ZAKRES USŁUG

OSTEOPATIA

Osteopatia jest leczeniem manualnym zaburzeń funkcjonalnych organizmu. Jako osteopatka, doskonalę się w specyficznych i niezwykle precyzyjnych technikach manualnych, które rozwijają świadomy dotyk i wyczulenie na subtelne zmiany w napięciu i strukturze tkanek. Dzięki temu mogę postawić precyzyjną diagnozę, a następnie dobrać odpowiedni zestaw technik leczniczych. Stale zgłębiam też fizjologię, anatomię i biochemię organizmu. Jednak, wbrew uproszczonej definicji osteopatii, techniki manualne to nie wszystko. Równie ważny w rozpoznaniu przyczyn choroby jest stan psychiczny pacjenta, a nawet jego ogólne nastawienie do życia i świata. Tym, co wyróżnia osteopatię – i tym, co mnie w niej zarazem fascynuje – jest właśnie holistyczne podejście do pacjenta. Według zasad osteopatii, żeby odnaleźć przyczynę problemu, nie należy koncentrować się wyłącznie na bezpośrednich objawach. Warto szukać głębiej, zwracać uwagę na niezwiązane ze zgłaszaną chorobą dolegliwości i szukać innych zależności. Postępowanie terapeutyczne obejmuje pogłębiony wywiad i badanie. Dopiero na tej podstawie możliwy jest dobór odpowiednich metod przywracających prawidłowe funkcje organizmu. Osteopatia jest dziedziną medycyny, która rozwija się od roku 1874. Amerykański lekarz – dr A.T. Still – jako pierwszy użył tego terminu i zdefiniował jego znaczenie. Obecnie na całym świecie fizjoterapeuci i lekarze szkolą się, chcąc zostać osteopatami. Dziedzina ta mocno rozwinęła się pod względem założeń, działań i badań, a kolejne pokolenia specjalistów pokazują, jak ogromny skutek przynosi tego typu leczenie.

Osteopatia dzieli się na działy:

  • osteopatia narządu ruchu,
  • osteopatia trzewna,
  • osteopatia czaszkowo-krzyżowa,
  • osteopatia ginekologiczna,
  • osteopatia pediatryczna,
  • osteopatia ortodontyczna,
  • osteopatia otolaryngologiczna.

Osteopaci leczą najczęściej:

  • bóle kręgosłupa,
  • bolesny bark,
  • bóle kolan,
  • dolegliwości bólowe powstałe w wyniku pracy siedzącej,
  • bóle pooperacyjne,
  • bóle głowy i migreny, bóle napięciowe głowy,
  • naciągnięcia i skręcenia,
  • bóle mięśni i stawów,
  • rwę kulszową,
  • urazy sportowe,
  • zastoje limfatyczne,
  • dolegliwości i choroby trzewne,

dolegliwości wieku dziecięcego: kolki, wymioty, trudności z karmieniem, zaburzony odruch ssania, opóźniony rozwój, powtarzające się zapalenie ucha, dolegliwości związane z ciążą: bóle pleców, bóle pachwin, obrzęk nóg, a także pomagają w przygotowaniu do porodu, powrocie do aktywności fizycznej po porodzie naturalnym i cesarskim cięciu. Z zabiegu osteopatycznego może skorzystać każdy – niezależnie od wieku i stanu zaawansowania dolegliwości.

 

FIZJOTERAPIA

Fizjoterapia to leczenie usprawniające schorzeń narządu ruchu. Fizjoterapia jest jednym z działów medycyny klinicznej, który może być samodzielną metodą leczenia lub też uzupełnieniem leczenia operacyjnego i farmakologicznego. Fizjoterapia polega na leczeniu za pomocą bodźców fizykalnych, takich jak ciepło, impulsy elektromagnetyczne czy ultradźwięki, bądź manualnych, czyli masażu. Leczenie może być uzupełnione indywidualnie dobranymi ćwiczeniami, które pomagają szybciej odzyskać stan równowagi i wrócić do zdrowia. W ten sposób leczymy dysfunkcje układu mięśniowo-szkieletowego, nerwowego, sercowo-naczyniowego i oddechowego.

W moim gabinecie najczęściej stosuję:

  • fizjoterapię ortopedyczną i traumatologiczną,
  • korekcję wad postawy,
  • analizę i terapię dolegliwości bólowych,
  • fizjoterapię ortopedyczno-neurologiczną,
  • fizjoterapię sportowców,
  • kinezyterapię ogólną,
  • kinezyterapię w celu zwiększenia mobilności stawów i mięśni
  • trening medyczny i funkcjonalny,
  • wspomaganie leczenia przez taping (plastrowanie),
  • fizjoterapię pooperacyjną,
  • fizjoterapię ginekologiczną.

„Odrębne – od lekarskiego – postrzeganie przez fizjoterapeutów ciała i jego potrzeb oraz potencjału związanych z czynnościami ruchowymi jest  punktem wyjścia do sformułowania diagnozy i strategii interwencji w danych uwarunkowaniach praktyki” Europejska Deklaracja Standardów w Fizjoterapii, 2003

 

TRENING MEDYCZNY

Trening medyczny to inaczej mówiąc kinezyterapia, czyli po prostu ćwiczenia motoryczne, które wykonujemy po to, by przywrócić możliwie najlepszą sprawność ruchową ciała.

Kiedy stosuję trening medyczny?

Trening medyczny sprawdza się w leczeniu wad postawy:

    • powiększonej lordozie lub kifozie,
    • poziomym lub pionowym ustawieniu kości krzyżowej (które wpływa na występowanie bólów w każdym odcinku kręgosłupa i w stawach obwodowych),
    • skoliozie (w formie niewymagającej leczenia operacyjnego).

Trening medyczny stosuję po to, by poprawić:

  • zakres ruchu w stawach,
  • napięcie i siłę mięśni,
  • rozciągnięcie ciała.

Ćwiczenia wykorzystuję też jako diagnozę – obserwując to, w jaki sposób pacjent je wykonuje, sprawdzam, jak działają mięśnie, szukam przeciążeń i innych nieprawidłowości. Następnie konstruuje indywidualny plan treningowy, który pomaga szybko osiągnąć równowagę w ciele i przywrócić dobre samopoczucie. Warto wiedzieć, że stawy które w obecnych czasach wymagają u każdego z nas szczególnej uwagi to obręcz barkowa i miednica. Mięśnie wchodzące w skład tych partii ciała, takie jak: mięśnie piersiowe, mięśnie kulszowo-goleniowe i zginacze biodra, to trzy główne grupy mięśni, które są w tzw. niedostatku mobilności, co znaczy, że przez siedzący tryb życia, są skurczone i słabe. Mają one niebagatelny wpływ na cały organizm i stanowią przyczynę przeróżnych dolegliwości.

 

TRENING STABILIZACYJNY

Trening stabilizacyjny to kolejny element budowania dobrze funkcjonującego organizmu. Analizując pracę mięśni oraz to, w jaki sposób spełniają swoje one funkcje w określonych pozycjach, możemy analizować, czy napinają się w odpowiednim momencie i z odpowiednią siłą. Przykładem może być praca mięśni pośladkowych podczas przysiadu. Bardzo często mięśnie pośladków jak gdyby nie są świadome swojej funkcji, przez co inne partie ciała przejmują ich zadania. To zaś prowadzi do przeciążeń w innych strukturach. A to z kolei wywołuje ból – na przykład pleców. Wtedy właśnie stosujemy trening aktywacji mięśniowej, który po pierwsze uświadamia pacjentowi, kiedy dany mięsień ma pracować, a po drugie, zmusza ten mięsień do aktywności. W efekcie ćwiczony mięsień zaczyna pracować, i to także wtedy, gdy o tym nie myślimy, a w konsekwencji ustają przeciążenia i ból w innych częściach ciała. Po to, by uzyskać najlepszy efekt nie wystarczy po prostu ćwiczyć. Niezwykle ważna jest uwaga i uświadomienie sobie, jak i kiedy używać poszczególnych mięśni – pojedynczo i całych grup. Tylko wtedy nasze ćwiczenia wywołają właściwe napięcie, stabilizację, a w konsekwencji przywrócą odpowiednią pozycję segmentu ciała, nad którym pracujemy.

 

KINEZJOTERAPIA PO URAZACH

Urazy ortopedyczne, takie jak na przykład popularne skręcenie kostki czy kolana, najczęściej związane są z uprawianiem sportu zarówno zawodowo, jak i hobbystycznie. Takiej kontuzji można nabawić się też, idąc spokojnie chodnikiem. Tak czy inaczej jest to nagły uraz mechaniczny związany z ruchem, poprzez oddziałującą na ciało siłę wewnętrzną lub zewnętrzną.

W fizjoterapii niezmiernie ważne jest szybkie postawienie diagnozy, która określi wszystkie składowe urazu. Na tej podstawie wdrażamy leczenie i odpowiednie postępowanie fizjoterapeutyczne. Ważne jest, ile struktur uległo uszkodzeniu i rozdzielenie ich na te, które wymagają leczenia operacyjnego, takie, które trzeba unieruchomić i te, które należy leczyć od razu. Celem leczenia usprawniającego, czyli kinezyterapii będzie utrzymanie lub przywrócenie prawidłowej siły mięśni, ruchomości stawów, czucia głębokiego w stawach i kondycji ogólnej. A to wszystko zmierza do jak najszybszego przywrócenia możliwie największej sprawności fizycznej.

Kinezyterapia pourazowa najczęściej obejmuje leczenie takich jednostek chorobowych jak:

  • skręcenie stawu kolanowego
  • skręcenie stawu skokowego
  • uszkodzenie ścięgien mięśni stożka rotatorów
  • zwichnięcie stawu barkowego i barkowo – obojczykowego
  • uszkodzenie chrząstki trójkątnej nadgarstka
  • złamanie w obrębie kości ramiennej
  • naderwanie mięśnia
  • uszkodzenie więzadła krzyżowego przedniego
  • uszkodzenie więzadła piszczelowego stawu kolanowego
  • złamania kości
  • zerwanie ścięgna Achillesa
  • urazy rzepki
  • złamanie kręgu
  • whiplash

Niektóre z tych urazów wymagają leczenia operacyjnego. Jednak w takiej sytuacji tym bardziej przyda się kinezyterapia – wtedy moim zadaniem jest przygotowanie pacjenta do operacji i przywrócenie sprawności po wykonaniu zabiegu.

 

MASAŻ MIĘŚNIOWO-POWIĘZIOWY, MASAŻ GŁĘBOKI

Masaż ten jest formą terapii tkanek miękkich, która przywraca równowagę w głębszych warstwach mięśni i tkanki łącznej. Ten rodzaj terapii ma na celu usunięcie zrostów kolagenowych, powodujących ból, ograniczenia ruchomości, zmniejszenie wydolności i siły struktury mięśniowo-powięziowej. Celem mojej pracy jest rozluźnienie, wydłużenie oraz uwolnienie zbędnych napięć, co z kolei daje szerokie możliwości zastosowania i nadzwyczajne rezultaty już po pierwszym zabiegu.Ze względu na wiele właściwości masaż głęboki ma zastosowanie zarówno w fizjoterapii, gabinetach odnowy, jak również w osteopatii.

CO TO JEST POWIĘŹ?

Powięź to tkanka która otacza mięśnie, organy wewnętrzne, naczynia krwionośne, naczynia limfatyczne i tkankę nerwową. Urazy, stany zapalne, przeciążenia dynamiczne i statyczne, nieprawidłowa pozycja ciała uniemożliwiają powięzi swobodne funkcjonowanie, a z czasem powodują uszkodzenia. Uszkodzenia w obrębie powięzi wywołują wzmożone napięcie nie tylko miejscowe, ale też w odległych obszarach naszego organizmu. Bywają one przyczyną kompresji w stawach, ograniczenia przepływu płynów oraz ucisku na struktury nerwowe. Stąd bierze się ból.

Niżej wymienione dolegliwości mogą być objawem problemów z strukturą mieśniowo-powieziową:

  • drętwienia,
  • ciężkie kończyny,
  • wrażenie otępienia, zmęczenia,
  • ciężar, wrażenie opuchnięcia lub wręcz opuchnięcie,
  • problem z „czuciem” określonego miejsca w ciele,
  • promieniowanie,
  • chłodne ręce i stopy.

 

MASAŻ LIMFATYCZNY, DRENAŻ

Limfa – inaczej chłonka – to płyn powstający z przesączającego się z krwi osocza oraz produktów przemiany materii. Limfa doprowadzana jest naczyniami limfatycznymi z tkanek do naczyń krwionośnych. Istotnym elementem chłonki, poza płynem tkankowym, są komórki układu odpornościowego – limfocyty. To dlatego najważniejszą funkcją układu chłonnego jest obrona przed zakażeniami. Innym ważnym zadaniem limfy jest cyrkulacja płynów ustrojowych. Drenaż limfatyczny jest zabiegiem usprawniającym przepływ limfy. Płyn ten jest niemalże nieruchomy i jego usuwanie to powolny proces. A jeśli w dodatku zdarzy nam się uraz albo stan zapalny, wtedy łatwo o choroby wynikające z obrzęków zastoinowych, urazowych, zapalnych, onkotycznych i chłonnych.

Wskazania do drenażu limfatycznego:

  • obrzęki limfatyczne,
  • obrzęki po urazach typu skręcenie stawu, zerwanie więzadła, torebki stawowej itp.,
  • obrzęki tłuszczowe,
  • wysięki,
  • zmiany skórne spowodowane zaburzeniami krążenia limfy,
  • obrzęki pourazowe i pooperacyjne,
  • obrzęki ręki u kobiet po mastektomii,
  • profilaktyka zakrzepicy żylnej, również przedoperacyjnej,
  • profilaktyka przewlekłej niewydolności żylnej,
  • w leczeniu niewydolności limfatycznej wrodzonej (wczesnej i późnej) oraz nabytej (pourazowej),
  • obrzęki po schorzeniach metabolicznych (stopa cukrzycowa, zespół Sudecka)
  • chroniczny obrzęk zapalny towarzyszący reumatyzmowi, chorobie zwyrodnienia stawów itp.,
  • obrzęk towarzyszący ciąży (po wykluczeniu choroby nerek),
  • obrzęk lipidowy (bolesny obrzęk tkanki tłuszczowej, uczucie ciężkości i napięcia skóry).

W wyniku stymulacji odpowiednich punktów na ciele, węzłów chłonnych i naczyń, następuje lepsze krążenie, a co za tym idzie także odżywienie i poprawa pracy komórek oraz odpowiednia regulacja krążenia krwi i funkcjonowania organów wewnętrznych. Do tego masowana skóra jest jędrniejsza i bardziej elastyczna. Poprawia się metabolizm tkanki tłuszczowej oraz przemiana materii.